Śruba dwugwintowa A2 M10

Kluczową korzyścią jest redukcja liczby elementów niezbędnych do utworzenia stabilnego węzła, co upraszcza logistykę i ogranicza czas montażu. Dwa niezależne gwinty umożliwiają pewne przytwierdzenie zarówno do podłoża, jak i do profilu nośnego, eliminując potrzebę stosowania dodatkowych adapterów. Ponadto właściwa geometria zapobiega powstawaniu mostków termicznych, gdyż wkręt wymaga niewielkiej średnicy otworu i pozostawia minimalną szczelinę. Konstrukcja bierze również pod uwagę wymogi dyspersji obciążeń wiatrowych i śniegowych, co obniża ryzyko odkształceń stelaża.

Najczęściej stosuje się stal nierdzewną klasy A2 lub A4, która charakteryzuje się podwyższoną odpornością na korozję w warunkach zewnętrznych i bliskości krawędzi dachu. Wersje A4 sprawdzają się szczególnie w środowisku o podwyższonej wilgotności lub w rejonach nadmorskich z wysokim zasoleniem powietrza. Alternatywnie produkuje się warianty ze stali węglowej ocynkowanej ogniowo, jednak ich żywotność jest krótsza i wymagają dokładnej kontroli powłoki cynkowej. Dobór materiału powinien uwzględniać przewidywaną klasę korozyjności według normy ISO 9223.

Rozmiar gwintu należy dostosować do nośności podłoża, kierując się obliczeniami statycznymi instalacji i minimalnymi odległościami krawędziowymi w drewnie lub betonie. Długość części kotwiącej powinna przekraczać 50 mm w konstrukcjach drewnianych i minimum 70 mm w betonie, zapewniając odpowiednią głębokość zakotwienia. Segment gwintu zewnętrznego musi umożliwiać pełne objęcie ścianki profilu aluminiowego oraz zastosowanie podkładki EPDM, która uszczelnia punkt przejścia. Zaleca się stosowanie kalkulatorów dostarczonych przez producenta, aby sprawdzić zarówno siły wyrywające, jak i ścinające.

Operację rozpoczyna się od dokładnego wyznaczenia linii szrafu konstrukcyjnego krokwi i wiertłem prowadzącym o średnicy mniejszej niż średnica rdzenia śruby. Następnie wkręca się część kotwiącą za pomocą klucza imbusowego lub adaptera sześciokątnego, utrzymując kąt prosty względem powierzchni dachu. Po osiągnięciu wymaganej głębokości nakłada się podkładkę uszczelniającą z gumy EPDM i dokręca nakrętkę kontrującą. Ostatni etap obejmuje przytwierdzenie szyny aluminiowej na gwint zewnętrzny za pomocą nakrętki kołnierzowej z blokadą. Całość należy przejrzeć momentem dokręcenia określonym w karcie produktu.

Elementy dedykowane dla systemów fotowoltaicznych powinny być zgodne z normą EN 1090‑2 w zakresie wymagań dla konstrukcji stalowych oraz EN 1993‑1‑8 dotyczącą połączeń śrubowych. Producent zobligowany jest do posiadania Deklaracji Właściwości Użytkowych (DoP) na podstawie rozporządzenia CPR, co potwierdza zgodność wyrobu z europejskimi normami zharmonizowanymi. Dodatkowo certyfikat TÜV Rheinland lub MCS potwierdza przeprowadzenie niezależnych badań wytrzymałościowych i odporności na korozję, co stanowi wymaganie wielu inwestorów instytucjonalnych.